تحقیق حاضر به ارزیابی میزان اثرگذاری برخی از مهم ترین متغیر های تاثیرگذار بر ترجیحات تقاضاکنندگان تسهیلات بانکی، مبتنی بر روش آزمون انتخاب گسسته می پردازد. در ابتدا متغیرها و سطوح آن ها پس از مشورت با کارشناسان حوزه بانکی شناسایی و اطلاعات مورد نیاز از طریق پرسش نامه جمع آوری شده است. علایم ضرایب برآورد شده نشان می دهد هرگونه افزایش نرخ سود تسهیلات، تشدید نظارت بانک بر مصرف تسهیلات، عدم استمهال تسهیلات (دوره تنفس)، و وجود ضمانت شخصی مدیران شرکت تمایل برای اخذ تسهیلات را کاهش و لذا احتمال مراجعه به نظام بانکی جهت تامین مالی و اخذ تسهیلات از منابع بانکی را کاهش خواهد داد. با عنایت به اینکه نرخ سود تسهیلات به عنوان متغیر پولی (نرمال کننده) در نظر گرفته شده است، محاسبات انجام شده نشان داد که هر پرسش شونده (سرمایه گذار) حاضر است بطور متوسط 1٫, 06 درصد نرخ سود تسهیلات بیشتر پرداخت کند تا در معرض نظارت بانک یا موسسه اعتباری قرار نگیرد. در ازای بدست آوردن 6 ماه دوره تنفس بیشتر، معادل 2٫, 17 درصد نرخ سود تسهیلات بیشتری پرداخت کند و بالاخره در ازای پرداخت 2٫, 67 درصد نرخ سود تسهیلات بیشتر، هیچ ریسکی را از محل سرمایه شخصی متقبل نشود؛ بنابراین، مقایسه نتایج حاصل شده نشان داد، متغیر ضمانت شخصی مدیران شرکت، بیشترین اثرگذاری را در سبد تصمیم گیری و ترجیحات سرمایه گذاران دارد، بنحوی که افراد حاضرند بیشترین هزینه را بابت حفاظت از دارایی های شخصی شان بپردازند و کمترین هزینه را بابت معافیت از نظارت بانک بر مصرف تسهیلات متقبل شوند که دلالت بر موثر و جدی نبودن نوع نظارت بانک، از دید پرسش شوندگان دارد.